Facebook is voor “who you wanna be” en op Path, Tumblr en vergelijkbare social netwerken zijn voor “who you really are”. De “darkest and most secret sleazy cheezy juicy” beelden en teksten die alleen voor jouw innerste cirkel bedoeld zijn, zet je niet (meer) op Facebook. Want hoe zorgvuldig je aan de privacy instellingen draait, met één like, comment of share van je zelf gekozen publiek, wordt jouw content openbaar. En juist die momenten die niet voor het algemene publiek bedoeld zijn, zijn het leukste om te delen. “Make it worth sharing” gaat dan ineens tegen je werken.
Er is een groeiende behoefte aan regie op de eigen content met een splitsing tussen ‘kijk mij eens’ en ‘wie ik ben’. Deze trend zie ik om me heen ontstaan en wordt bevestigd met wat er gebeurt in fashion. Dit lijkt een wat aparte combinatie tussen kleding en technologie. De overeenkomst is een maatschappelijke trend als basis. Dat wat ons in de maatschappij bezig houdt, komt onder andere tot uiting in dat wat we dragen en dat wat we doen.
Kleren maken de man en de vrouw. Hoe je je kleedt is een uiting van wie je bent en wie je wilt zijn, hoe je gezien en beoordeeld wilt worden. Hoe je hiermee bezig bent, onbewust of juist bewust, de kleren die je draagt, zeggen iets over wie je bent. Zomer 2012 zagen we veel neon-, felle en harde kleuren in een strak silhouette. Luid schreeuwend “kijk mij”. Deze zomer is de mode wat bewuster, iets ingetogener, losser om het lichaam en bedeesder. Het lijkt een soort berusting in de crisis en wat er gaande is om ons heen. Daarbij heeft neon plaatsgemaakt voor vrolijke kleuren als oranje met een vooruitblik naar het (mentale) einde van de crisis.
Hetzelfde zien we gebeuren in de sociale netwerken. Van de ‘kijk-mij-eens-Facebook-openheid’ naar het dichtzetten van de persoonlijke pagina’s op basis van de privacy. Daarbij nemen we zelf de regie over de verspreiding van de content op de meer openbare kanalen. En die content die eigenlijk het daglicht niet wil of kan of zou moeten verdragen, verbergen we op Path, Tumblr al dan niet onder een alias.
Ja, ik ben echt een vrouw; ik houd van vele jurkjes, heb stapels jeans en een te uitgebreide collectie hoge hakken en laarzen. Dat wat ik aanheb zegt veel over mij en hier speel ik bewust mee. De content die ik bewust en onbewust verspreid, is weloverwogen en geregisseerd. Op een paar apresskiënde en de wijntje-te-veel-posts na, maar die zeggen eigenlijk ook wel weer heel veel over mij en hoe ik ben. 😉 En dat wat echt het daglicht niet kan en mag verdragen, is goed verborgen of post ik gewoon weg niet op het digitale kanaal. Sommige dingen zijn “too much worth to share”.